Ігар Кулікоў – *** (Кажуць, пра мёртвых або добра, або нічога)

***

Кажуць, пра мёртвых або добра, або нічога.

На шчасьце, ён яшчэ жывы – каб сказаць

яму ўсё. Яно гадамі зьбіралася ў нас унутры,

падымала тэмпэратуру і пераймала дыханьне,

кідала ў халодны пот і выцягвала жылы –

але мы трывалі, мы цярпелі, сьцяўшы зубы ў

парашок, і душыліся за яго па бальніцах. Мы

валакліся на працу, завальваючы папярэдне

вушы шклаватай, і калі надаралася вясна, мы

ня чулі птушыных сьпеваў – абы ня слухаць

зьвягні яго кручаных сабак. Мы хаваліся ў

падворках і падваротнях, жлукцячы літрамі

піва, каб выбляваць зь сябе яго паветра і,

мабыць, ачуцца-такі ў сваёй Касталіі. Мы нават

развучыліся думаць пра будучыню, бо ўпарта

пераконвалі сябе, што Заўтра – і ёсць наша

будучыня. Але Заўтра ўсё не наставала – яно

было persona non grata, яно ніяк не праходзіла

мытні, яму заўжды адмаўлялі ў візе. І вось

цяпер наша цярпеньне, наша сьмяротна хворае

цярпеньне прылюдна дало дуба. Лягло тру-

пам. Пайшло ў вечныя прочкі. Сёньня стала

яго магілаю. Апошняе сёньня.

Кажуць, пра мёртвых або добра, або нічога.

Маўляў, яны могуць дастаць нас і з таго сьвету.

Ён дастаў нас ужо на гэтым. Калі ён здырдзіцца,

я першы плюну яму на магілу...

Ігар Кулікоў